အမွန္တရားဆိုတာ
ခ်ိန္းဆိုုထားတဲ့ ေနရာကို
အခ်ိန္နည္းနည္းေနာက္
က်ၿပီးေရာက္လာတတ္တဲ့
သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္ပဲ
…
မူရင္းကဗ်ာဆရာ ကိုမသိေပမယ့္ အဲဒီကဗ်ာကို ကြၽန္ေတာ့္အား မၾကာခဏ ရြတ္ျပခဲ့ဖူးသူ ႏွစ္ဦးရွိပါ ၏။ ဆရာငွက္ႏွင့္ ဆရာနီကိုရဲ ျဖစ္ ပါသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္စုေက်ာ္က သံုးဆယ္ေလးလမ္း ထိပ္တိုက္ခန္းက်ဥ္းေလးတစ္ခု၏ ညေနခင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေပါ့။ ဆရာနီကိုရဲက ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္ျဖစ္ ေသာ သူ႔ဝတၴဳဇာတ္ၫႊန္းတစ္ပုဒ္ထဲ မွာ ထိုကဗ်ာအား ထည့္သံုးထား ေၾကာင္းလည္း ေျပာျပဖူးသည္။ အျခားသူေတြရယ္စရာျဖစ္ရေသာ သူ႔အလြဲမ်ားစြာကို ဝတၴဳ၊ ဇာတ္ၫႊန္း၊ ႐ုပ္ရွင္အျဖစ္သူတင္ျပခဲ့ပါသည္။ ဒါေပမဲ့ အျခားသူေတြ ျမင္ရၾကားရ လို႔ ဘယ္နည္းႏွင့္မွ် ရယ္စရာမျဖစ္ ႏိုင္ေသာ နာက်င္စရာ အလြဲေပါင္း မ်ားစြာကေတာ့ သူ႔မွာေရာ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေရာ ရွိေနခဲ့ၾကပါ သည္။ ထိုနာက်င္စရာ အလြဲ မ်ားကို မ်ဳိေထြးမရ ေျပာျပမိေလေသာအခ်ိန္ တိုင္းမွာ သူက သူ႔ထံုးစံအတိုင္း ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္စြန္းေလးကို ေကြး႐ံု မွ်(တစ္ေလာကလံုးၿပံဳးသြားေစႏိုင္ ေသာ) သေရာ္ေတာ္ေတာ္ အၿပံဳး ေလးျဖင့္ ထိုကဗ်ာကိုရြတ္ျပမည္။ ၿပီးလွ်င္ …ကြၽန္ေတာ့္ပခံုးကို ပုတ္၍ ဒီလိုပဲေပါ့ကြာဟုေျပာမည္္ ဆိုတာကိုေတာ့ ကိုယ္ေစာင့္နတ္ မ်ားေတာင္ အလြတ္္ေနခဲ့ၾကမည္ ထင္ပါ၏။ တကယ္ေတာ့ သူ႔မွာ လည္း အဆိုပါ ေဝဒနာမ်ားက ကြၽန္ေတာ့္ထက္နည္းလိမ့္မည္မ ဟုတ္။
ဘာလုိ႔လဲဆို ထိုဆရာတြင္ ေရာ ကြၽန္ေတာ့္မွာပါ အားနည္း
ခ်က္စ႐ိုက္ဆိုးေလးတစ္ခု တူညီစြာ ရွိခဲ့ၾကသည္။ လူလည္ေတြ၊ လူနပ္ ခ်မ္းသာေတြက
ကြၽန္ေတာ္တို႔ အေပၚမွာ အလြယ္တကူ ဖ်ံက်လို႔ ခ်ိန္းဆိုုထားတဲ့ ေနရာကို
အခ်ိန္နည္းနည္းေနာက္
က်ၿပီးေရာက္လာတတ္တဲ့
သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္ပဲ
…
မူရင္းကဗ်ာဆရာ ကိုမသိေပမယ့္ အဲဒီကဗ်ာကို ကြၽန္ေတာ့္အား မၾကာခဏ ရြတ္ျပခဲ့ဖူးသူ ႏွစ္ဦးရွိပါ ၏။ ဆရာငွက္ႏွင့္ ဆရာနီကိုရဲ ျဖစ္ ပါသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္စုေက်ာ္က သံုးဆယ္ေလးလမ္း ထိပ္တိုက္ခန္းက်ဥ္းေလးတစ္ခု၏ ညေနခင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေပါ့။ ဆရာနီကိုရဲက ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္ျဖစ္ ေသာ သူ႔ဝတၴဳဇာတ္ၫႊန္းတစ္ပုဒ္ထဲ မွာ ထိုကဗ်ာအား ထည့္သံုးထား ေၾကာင္းလည္း ေျပာျပဖူးသည္။ အျခားသူေတြရယ္စရာျဖစ္ရေသာ သူ႔အလြဲမ်ားစြာကို ဝတၴဳ၊ ဇာတ္ၫႊန္း၊ ႐ုပ္ရွင္အျဖစ္သူတင္ျပခဲ့ပါသည္။ ဒါေပမဲ့ အျခားသူေတြ ျမင္ရၾကားရ လို႔ ဘယ္နည္းႏွင့္မွ် ရယ္စရာမျဖစ္ ႏိုင္ေသာ နာက်င္စရာ အလြဲေပါင္း မ်ားစြာကေတာ့ သူ႔မွာေရာ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေရာ ရွိေနခဲ့ၾကပါ သည္။ ထိုနာက်င္စရာ အလြဲ မ်ားကို မ်ဳိေထြးမရ ေျပာျပမိေလေသာအခ်ိန္ တိုင္းမွာ သူက သူ႔ထံုးစံအတိုင္း ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္စြန္းေလးကို ေကြး႐ံု မွ်(တစ္ေလာကလံုးၿပံဳးသြားေစႏိုင္ ေသာ) သေရာ္ေတာ္ေတာ္ အၿပံဳး ေလးျဖင့္ ထိုကဗ်ာကိုရြတ္ျပမည္။ ၿပီးလွ်င္ …ကြၽန္ေတာ့္ပခံုးကို ပုတ္၍ ဒီလိုပဲေပါ့ကြာဟုေျပာမည္္ ဆိုတာကိုေတာ့ ကိုယ္ေစာင့္နတ္ မ်ားေတာင္ အလြတ္္ေနခဲ့ၾကမည္ ထင္ပါ၏။ တကယ္ေတာ့ သူ႔မွာ လည္း အဆိုပါ ေဝဒနာမ်ားက ကြၽန္ေတာ့္ထက္နည္းလိမ့္မည္မ ဟုတ္။
